Choroba Leśniowskiego-Crohna
Prof. dr hab. med. Piotr Krokowicz

choroba Leśniowskiego-CrohnaCo to jest choroba Leśniowskiego-Crohna?

Choroba Leśniowskiego-Crohna należy do przewlekłych nieswoistych chorób zapalnych jelit o nieznanej etiologii. Stan zapalny może dotyczyć całego przewodu pokarmowego: jamy ustnej, przełyku, żołądka, dwunastnicy, jelita czczego, a najczęściej zmiany lokalizują się w końcowym odcinku jelita krętego jak również mogą być obecne w całym jelicie grubym i odbytnicy.

Pojawia się u osób w różnym przedziale wiekowym, jednak najczęściej dotyczy młodych pacjentów w 20, 30 roku życia oraz pomiędzy 5 i 7 dekadą. Dzięki odpowiedniemu leczeniu pacjenci mogą uzyskać wieloletni okres remisji, podczas którego nie występują żadne dolegliwości. Nie można jednak przewidzieć w jakim okresie nastąpi progresja choroby.

Jakie są objawy choroby Leśniowskiego-Crohna?


Ze względu na rozległość i wieloogniskowe występowanie procesu chorobowego, obraz kliniczny w chorobie L-C jest uzależniony od lokalizacji anatomicznej zmian.

U pacjentów ze zmianami w obrębie jelita cienkiego występuje: osłabienie, spadek masy ciała, bóle w prawym dole biodrowym, często imitujące objawy zapalenia wyrostka robaczkowego, brak apetytu, nudności i wymioty, a niekiedy stany podgorączkowe. W przypadku lokalizacji zmian w jelicie grubym, dominują bóle brzucha, wzdęcia, biegunka z domieszką śluzu, krwi, niedokrwistość oraz ogólne osłabienie wraz z utratą masy ciała. W innych przypadkach pierwszymi objawami choroby mogą być przetoki w okolicy pośladków, szczeliny i ropnie okołoodbytnicze.

Najczęstsze objawy choroby Leśniowskiego-Crohna:
  • ból w prawym dole biodrowym
  • biegunka
  • podwyższona temperatura ciała
  • spadek masy ciała
  • wzdęcia
  • bole okolicy odbytu
  • przetoki i ropnie okołoodbytnicze
  • zmiany skórne
  • bóle stawowe
Kogo może dotyczyć choroba Leśniowskiego-Crohna?

Występuje częściej u rasy białej niż u czarnej. Dominuje przede wszystkim w wysoko rozwiniętych aglomeracjach miejskich Europy zachodnio-północnej. W przypadku około 20% pacjentów jest to choroba uwarunkowana genetycznie, związana z występowaniem genu NOD2/CARD15 położonego na chromosomie 16 (IBD1), który zwiększa prawdopodobieństwo zapadalności około 20-40 razy. Dowiedziono również, że na tę chorobę dwukrotnie częściej zapadają palacze papierosów, a jej przebieg jest w tych przypadkach znacznie cięższy.

Jaka jest przyczyna choroby Leśniowskiego-Crohna?

Czynniki odpowiedzialne za nieswoiste zapalenia jelit, do których zalicza się chorobę L-C, pozostają nadal nie do końca poznane. Uważa się, że należy brać pod uwagę kilka elementów składowych mogących mieć wpływ na rozwój choroby. Zalicza się do nich czynniki rodzinne, genetyczne, środowiskowe, bakteryjne, immunologicze i psychologiczne.

Pomimo wielu prób wyodrębnienia markera genetycznego, który byłby przydatny w identyfikacji osób podatnych na rozwój choroby L-C , nie udało się dotychczas doprowadzić do wykrycia pojedynczego czynnika sprawczego, który miałby podstawowy wpływ na rozwój choroby.

Jak się leczy chorobę Leśniowskiego-Crohna?

Biorąc pod uwagę złożoność procesu zapalnego, rozległość zmian a także brak jednoznacznego czynnika wywołującego chorobę L-C, nadal nie opracowano idealnego leku mającego wpływ na modyfikację leczenia. Obecnie możemy wyróżnić dwa sposoby leczenia: zachowawcze i operacyjne. Celem leczenia jest opanowanie stanu zapalnego w jelicie, przywrócenie prawidłowego stanu odżywienia i zapobieganie nawrotom (wydłużenie czasu remisji).

Na kompleksowe postępowanie zachowawcze składają się: właściwe odżywianie, uzupełnianie niedoborów, leczenie przeciwzapalne, immunosupresyjne, biologiczne i objawowe. Obecnie stosuje w leczeniu zachowawczym 5 grup leków mających utrzymać remisję choroby:
  • 5-aminosalicylany - sulfasalazyna i kwas 5-aminosalicynowy (5-ASA, mesalazyna)
  • glikokortykosteroidy
  • metronidazol, ciprofloksacyna
  • azatiopryna (AZA) oraz jej metabolity, 6-merkaptopuryna (6-MP) i 6-tioguanina (6-TG)
  • leki biologiczne (infliximab)
Szacuje się, że około 75 % pacjentów z chorobą L-C będzie wymagało operacji w pewnym momencie ich życia. Wskazania do leczenia operacyjnego obejmują:
  • oporność na leczenie zachowawcze ze znaczną progresją choroby
  • niedrożność jelit
  • ropień wewnątrzotrzewnowy
  • przetoka
  • perforacja przewodu pokarmowego
  • krwawienie do przewodu pokarmowego
  • zmiany okołoodbytnicze
  • dysplazja i przemiana nowowtworowa
Operacja w tych przypadkach służy jedynie łagodzeniu objawów, a nie powoduje wyleczenia samej choroby. Podstawową zasadą leczenia operacyjnego jest oszczędna resekcja zmian jelitowych objętych procesem zapalnym, wytworzenie nowych, szerokich zespoleń jelitowych, wycięcie przetok okołoodbytniczych i drenaż ropni.
Nasi Partnerzy

ABK Medica Proktis-M Proctolact-M ABK Grupa Nowa Medycyna Borgis
2017 ABK Grupa. Projekt i wykonanie www.abkgrupa.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone.