Rak odbytu
Dr.hab.med. Jacek Szmeja
  • 85% raków odbytu pojawia się w kanale odbytu, a 15% na brzegu odbytu.
  • 85% raków kanału odbytu to raki płaskonabłonkowe (SCC – squamous cell carcinoma).
  • Neoplazja śródnabłonkowa odbytu (AIN – anal intraepithelial neoplasia), uważana za prekursora SCC, jest związana z infekcją ludzkim wirusem brodawczaka skóry okolic odbytu i kanału odbytu oraz jatrogenną immunosupresją u chorych, będących biorcami przeszczepionych organów.
  • Często występuje zwłoka w rozpoznaniu lub ustalane jest błędne rozpoznanie, ponieważ objawy SCC kanału odbytu są podobne do objawów zwykłych, łagodnych patologii tych okolic, takich jak hemoroidy i szczeliny odbytu.
  • Rozpoznanie histologiczne często wymaga przeprowadzania badania i wykonania biopsji w znieczuleniu.
  • Należy zanotować następujące dane: (1) położenie i rozmiar guza , włącznie z jego zasięgiem w obrębie odbytnicy, krocza i dołu kulszowo-odbytniczego; (2) ruchomość i umocowanie guza w stosunku do otaczających struktur.
  • Na optymalną ocenę stopnia zaawansowania guza u chorego z nowotworem odbytu składają się: badania miednicy za pomocą rezonansu magnetycznego (naciekanie lokalne i limfadenopatia węzłów chłonnych miedniczych/pachwinowych) oraz badanie jamy brzusznej i klatki piersiowej za pomocą tomografii komputerowej wykonywane w celu oceny przerzutów odległych. Można dodatkowo wykonać biopsję wartowniczego węzła chłonnego, gdy ustalono rozpoznanie zmiany miejscowej.
  • W porównaniu z zabiegiem operacyjnym pierwotna chemioradioterapia zapewnia lepsza kontrolę na poziomie lokalnym i przeżywalność, a także pozwala na uniknięcie wyłaniania stałej stomi u wielu chorych.
  • Chorzy z poważnymi dolegliwościami ze strony odbytu mogą wymagać założenia stomii, co najlepiej jest wykonać metodą laparoskopową.
  • Badania potwierdziły, że korzystniejsze jest stosowanie skojarzonej chemioterapii niż samej radioterapii lub mitomycyny.
  • Nadal trwa debata dotycząca optymalnej dawki promieniowania w radioterapii oraz całkowitego czasu leczenia.
  • Radykalna operacja ratująca polegająca na resekcji brzuszno-kroczowej (APR – abdominoperineal resection) jest jedyną opcją dającą możliwość znacznego przedłużenia okresu przeżycia chorych z przewlekłą lub nawrotową chorobą.
  • Najczęstszą przyczynę wzrostu zachorowalności po wykonaniu ratującego zabiegu APR stanowią problemy związane z rana w okolicy krocza.
  • Stosowanie pionowego płata z mięśnia prostego brzucha w celu pierwotnego pokrycia rany pozwala uzyskać doskonałe wskaźniki pierwotnego wygojenia rany oraz akceptowalne wskaźniki zachorowalności.
  • Skojarzenie: radio-/chemioterapia daje w przypadku raka odbytu co najmniej równie wysoki lub nawet wyższy odsetek przeżycia niż leczenie wyłącznie chirurgiczne.
  • Przeżycie bez kolostomii staje się dzięki skojarzonej radio-/chemioterapii znamiennie dłuższe.
  • Skojarzoną radio-/chemioterapię należy przedkładać nad wyłącznie radioterapię.
  • Napromienianie i jednoczesna chemioterapia na bazie 5-FU i mitomicyny to dzisiejszy standard leczenia.
  • Terapia skojarzona niesie za sobą podwyższone ryzyko toksyczności heoatologicznych ze wstrząsem neutropenicznym włącznie. Wadę tę rekompensują znamiennie lepsze wyniki miejscowych kontroli nowotworu i wyższy odsetek przeżycia bez kolostomii.
Nasi Partnerzy

ABK Medica Proktis-M Proctolact-M ABK Grupa Nowa Medycyna Borgis
2017 ABK Grupa. Projekt i wykonanie www.abkgrupa.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone.